Mag het ietsje trager?

De snelheid waarmee we leven, is voor ons als mens vaak veel te snel. Laat staan voor jonge kinderen. De hersengolven van jonge kinderen gaan een stuk trager dan die van volwassenen. Ons hoge leeftempo staat in schril contrast met dat van hen.

Jonge kinderen zijn meesters in ‘mindfulness’. Ze leven volledig in het hier en nu. Ze zijn met hun aandacht volledig bij dat wat er op dit moment is. Ze zijn niet bezig met ‘toen’ en ‘straks’. Ze hebben geen ‘to do-lijstjes’.

Ze baseren zich op de pure waarneming met hun zintuigen. Dat wat ze in het hier en nu horen, zien, proeven, voelen en ruiken. Telkens ervaren ze weer nieuwe waarnemingen omdat ze de wereld stap voor stap aan het ontdekken zijn.

Weet je nog toen je voor het eerst autorijles nam? Alles was nieuw, je had overal meer tijd voor nodig. Elke keer opnieuw moest je weer je aandacht richten op elke afzonderlijke handeling om zo nieuwe vaardigheden te leren.

Jonge kinderen zijn bijna voortdurend voor het eerst op rijles. Zij hebben dus meer tijd nodig.

Het mag wat trager.

Er is afstemming nodig in het tempo; het overbruggen van jouw tempo en dat van je kind. Dat vraagt om regelmatig te vertragen om goed aan te kunnen sluiten bij je kind. En daarmee goed in contact te zijn en te blijven met je kind.
Dr. Binu Singh spreekt over ‘slowfulness’; het gevoel van traagheid als je meegaat in het leven van jonge kinderen.

‘Slowfulness’ als middel om je te verbinden met je kind.

In een hoog leeftempo kun je je niet voldoende verbinden met jezelf. Je bent altijd druk, staat altijd ‘aan’ of je gaat door op de automatische piloot. Als je altijd doorraast en altijd druk bent, verlies je het contact met jezelf.

En dat niet alleen. Je ziet ook de signalen niet goed die jouw kind geeft. Je reageert direct op het zichtbare gedrag, op wat je kind doet (bijv. roepen of schreeuwen), met onvoldoende oog voor het signaal van je kind hiermee afgeeft. En dus onvoldoende zicht op de onderliggende behoeften van je kind.

Dat heeft soms meer weg van ‘in het wilde weg’ reageren op je kind, zonder echt in contact te zijn en verbonden te zijn met je kind.
Het gevolg daarvan is dat je kind protesteert en niet meewerkt. Het voelt zich niet gehoord, gezien en begrepen.

Aan mama’s been hangen omdat je honger hebt, is heel wat anders dan aan mama’s been hangen vanuit een behoefte aan aandacht. In het eerste geval is er iets te eten nodig, in het tweede geval een knuffel.

Als je in beide gevallen alleen reageert op het gedrag (aan je been hangen) door je kind weg te duwen en/of geïrriteerd te zeggen dat het ‘niet steeds zo aan je moet hangen’, is de onderliggende behoefte niet vervuld, of het nu honger is of aandacht.
En is de emotie van het kind niet gezien en erkend.

Dus is het belangrijk om te vertragen, met aandacht aanwezig te zijn bij wat je kind je wilt vertellen.

‘Slowfulness’ leidt tot win-win.

Door te vertragen, blijf je meer in contact met jezelf en je kind. Je kunt beter zien of opmerken welk signaal je kind afgeeft en wat het werkelijk van je nodig heeft.

Het is win-win. Je bent meer verbonden met je kind, waardoor je beter kunt afstemmen op wat het nodig heeft. En je beleeft ervaringen zelf ook intenser als je zelf even vertraagt, wat je tot rust brengt en kalmeert.

‘Slowfulness’ hoeft echt niet lang te duren. Even 10 seconden vertragen, in het hier en nu zijn en meegaan in het tempo en spel van je kind, is al genoeg.
Probeer het maar eens!

De zomervakantie staat voor de deur of is al begonnen. Een mooi moment om te vertragen, om bewust te oefenen met ‘slowfulness’. En te ervaren wat het met jou en je kind doet.

Met warme groet,
Carla

Lees meer

Wanneer ‘moeten’ zegeviert

Wanneer ‘moeten’ zegeviert

Zeg eens eerlijk, hoe vaak zeg jij het woordje ‘moeten’ per dag? Ik durf te wedden dat je dat zelf niet eens weet. Het zit namelijk zo ingebakken in onze taal en onze mindset, dat we het niet eens opmerken.Het woord ‘moeten’ zit vooral verweven in hoe we naar onszelf...

Lees meer
Luister je wel naar mij

Luister je wel naar mij

“Ze luisteren voor geen meter!” Een van de meest gehoorde uitspraken in de vele jaren dat ik met ouders en opvoeders werk. Niet alleen een veelvuldig uitgesproken ‘klacht’ van ouders, maar ook van professionals die met kinderen werken, zoals leerkrachten en...

Lees meer
Ik zie, ik zie wat je niet ziet

Ik zie, ik zie wat je niet ziet

Ze huilde, schreeuwde, totaal bevroren…zo stond ze daar. Tranen over haar wangen, weggedoken in de kraag van haar ski-jasje. Ze zal een jaar of 6 geweest zijn, vermoed ik. De term ‘bevroren’ past wel in de context van het besneeuwde landschap, wat zich als een vredig...

Lees meer